ದೂರದ ಅಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ, ಇರುವುದುನು ಮರೆತೇವಾ?

 ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಅಲ್ವಾ! ನಾವು ದಿನಚರಿಯಲ್ಲೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗಾಗಿ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್, ಮಲ್ಲಿಗೆಂದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಅಡಿ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದೇವಾ? ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಓಡಿದ ಜಾಗವನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಆಗ ನಡೆದ ದಾರಿಯನ್ನು ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದೇವೆ.

ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಾ ನಾವು ನಡೆವುದನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಸ್ಪರ್ಶವೇ ಇಲ್ಲದಂತಹ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಾಗಿದೆ.

ಅಯ್ಯೋ! ಪ್ರಕೃತಿ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಕರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಂಡ ಸುಖ, ನೆಮ್ಮದಿ ಎಲ್ಲವೂ ಈಗ ಕಣ್ಣಿನ ಸ್ಪರ್ಶ ರೇಖೆಯ ಹಿಂದೆ ಸೆರೆಯಾಗಿವೆ.

ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಒಂದಷ್ಟು ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳದಂತೆ ಮರಳುತ್ತವೆ – ಬಾಲ್ಯದ ಆ ಉತ್ಸಾಹ, ಓಡಾಟ, ಮಣ್ಣಿನ ಸುಗಂಧ, ಹಾಡುವ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು...

ಇವು ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಿಸರ್ಗದತ್ತ ಕರೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವಾ? ಸಮಯ ನೀಡುತ್ತೇವಾ?